My first Sony

Mijn trouwe Konica Minolta 7d krijgt kuren.

Het is een bekend verschijnsel: The black screen of death! Ik heb m (als vrouwelijke fotograaf is mijn camera duidelijk mannelijk!) natuurlijk al heel wat keren gebruikt. Ik durf geen schatting te maken van het precieze aantal foto’s maar het zijn er al vele vele duizenden ben ik bang. Af en toe gaat het scherm op “zwart”, kun je m niet meer bedienen (zelfs on/off werkt niet meer) en is er geen andere remedie dan de batterij eruit en weer erin en hopen dat het weer goed gekomen is. Geloof me, de keer dat me dat gebeurde tijdens een trouwreportage staat me nog vrij levendig voor de geest! Maar goed… wat nu? Heb ik net een leuke set objectieven en flitser bij elkaar…. Overstappen op een ander merk? Ja sowieso, nieuwe Konica Minolta’s worden niet meer gemaakt. Sony heeft het stokje overgenomen en met dezelfde bajonet aansluiting kun je naadloos overstappen op een Sony digitale spiegelreflex. Maar dan? De sony Alpha reeks bestaat inmiddels uit een aantal leuke camera’s. De alpha 700 wordt alom bestempeld als de opvolger voor de Konica Minolta 7d.

My first Sony

In september komt hiervan alweer de opvolger uit: de alpha 900. Dit wordt echt een “pro” camera, met bijpassend prijskaartje. Tijdens de Sony persconferentie van afgelopen maart liepen de schattingen uiteen van 2000 tot 5000 euro, maar een precieze prijs is nog niet bekendgemaakt.

Tsja, waarschijnlijk ga ik die erg leuk vinden.. Maar ga ik die willen/kunnen kopen? En wat doe ik tot die tijd? Tweedehands Minolta erbij? Met de kans dat ie precies dezelfde kuren heeft?

Moeilijk…

Ik vroeg Johan eens na te vragen bij zijn contacten bij Sony, hoe het nou precies zat en wat/wanneer/hoeveel etc met de 900. Inderdaad was er nog weinig meer bekend dan al op internet te vinden is, maar ze konden nog wel een alpha 700 regelen om uit te proberen? Nou graag! De meeste echte fotofreaks zweren bij Canon en Nikon, maar ik hou wel van het net een beetje andere van het kiezen voor een Minolta danwel Sony, dus ik wilde dat best eens uitproberen. My first Sony

Ik ben geen echte “techneut” en ik zal niet gaan zeuren over pixeltje hier en sensortje daar, maar de komende tijd komen er diverse posts over:

De Sony Alpha 700 vs Konica Minolta 7d
De Sony Alpha 700 in de studio
De Sony Alpha 700 op safari

zelfportret

zelfportret

Door de flitser recht omhoog te laten wijzen lijkt het net of er bij dit zelfportret een lamp boven mijn hoofd hangt, maar dat is dus niet waar! Je ziet het licht van de flitser dat door het plafond teruggekaatst wordt.

Bij deze foto dezelfde techniek toegepast, waardoor een natuurlijk lichtbeeld onstaat. (Van nature komt het licht toch ook van “boven”.

taartpaartje

snot! eh snoot!

Lente… het seizoen van dartelende lammetjes, ontbottende blaadjes en…. snotneuzen. Al die kindertjes die lekker even zonder jas naar buiten willen rennen. Gras-, berken- en diverse andere pollen die opeens het luchtruim gaan kiezen. Het resulteert in een niet aflatende stroom groene druipende… etc etc. Ghislaine is er ook niet immuun voor. Ze is gelukkig niet heel vaak verkouden, maar nu is het toch ook aardig raak. Als ze ‘s ochtends wakker wordt hoor je d’r eerst uitgebreid ophalen…. en dan roepen: Mamma! Het water wil niet uit mijn neus! Het liefst veegt ze het geheel af aan mijn mouw of broek…

snotneusje!

Erg smakelijk.

Maar genoeg over snot, nu over snoot. Ja, op zijn engels dan wel: Het handige gevalletje dat het licht van je flitser smaller en gerichter maakt. (zie diverse vorige posts) Vandaag lekker even op school wat fotootjes gemaakt. Die kan ik hier om privacy redenen uiteraard niet plaatsen, maar deze van een trosje blauwe druifjes vind ik nog wel aardig gelukt. Het is een uberhippe look, en dat moet ik dan ook uiteraard even onder de knie zien te krijgen ;-) .

snoot

Ik moet zeggen dat het werken met de flitser steeds makkelijker wordt, ik begin toch een soort “flits”intuitie te ontwikkelen! Whoehoe!
Doordat ik hier de snoot op mijn losse flitser heb gezet en even links van de camera met de hand heb gericht op de bloemetjes, wordt de nadruk op de bloemen groter, ook omdat de rest van de foto donkerder is. Even voor de duidelijkheid, dit is fotootje zo uit de camera, geen enkele bewerking! Begin bijna te denken dat ik het echt kan…

Quick post

Even een quick post.

Eindelijk heb ik in de gaten hoe je dit effect kan bereiken…. Leuk! Nu niet gaan overdrijven en het overal gebruiken.
De truc is: maak in photoshop een black and white layer aan met een tint. Die laag zet je dan op ‘overlay’ en voila!

lianne emma

Met dank aan Lianne en Emma voor het poseren!

nopjes

Het was weer eens zo ver, Ghislaine was weer eens de klos…. “Ghislaine, wil jij even op het papier gaan staan? Er komen zo kindjes, en mamma gaat foto’s maken. Ik wil graag even het licht uitproberen!” Waarschijnlijk is ze de enige 4-jarige die een Minolta autometer V kan bedienen :-) . “Ik wil op het knopje drukken!!” Nou goed dan. Hier is Ghislaine een dansje aan het doen en zoals iedereen kan zien is ze erg in haar nopjes.

nopjes
Van 4 stukken buis en de bijbehorende hoekstukjes heb ik een reflectiescherm van een meter bij een meter gemaakt. Ik had het bekleed met folie (een reddingsdeken is groot genoeg voor dit project) maar dat gaf een erg koel licht. De andere kant heb ik dus bekleed met een stuk wit papier. Dit zorgt eigenlijk voor een derde lichtbron, naast de twee studioflitsers. Nu nog een handige manier bedenken om het vast te zetten. Hetzelfde effect kan ook bereikt worden met een stuk piepschuim, maar dat is weer niet zo klein op te bergen. Ik wil nog een wat meer permanente versie maken met stof, zodat ik m makkelijk mee zou kunnen moeten nemen. Als tegenprestatie voor al haar poseerwerk wil Ghislaine dan wel graag zelf ook een foto maken. Met de minolta 50 mm lens erop ipv de megatoeter sigma 20-70mm is het voor haar wat hanteerbaarder en maakte ze deze opname van mij.

een portret door ghislaine

Ze heeft ook graag een eigen inbreng in de manier waarop ze gefotografeerd wordt. Deze poses waren dan ook geheel haar eigen idee.

tamboerijn tamboerijn tamboerijn

Op deze foto zag je helaas een pootje van een flitserstatief, maar met Photoshop kunnen we dat gelukkig vrij eenvoudig verhelpen.
ballonnen

Flitsen met gevoel

Op mijn favoriete blog Strobist zie ik heel veel foto’s waar bij een combinatie gemaakt wordt tussen natuurlijk licht en flitslicht. Iedereen kent waarschijnlijk wel de situatie waarbij er als je een foto maakt met fel zonlicht, sommige gedeeltes van de foto overbelicht en andere juist onderbelicht zijn door het enorme verschil in licht en schaduw. Om dit op te heffen kun je dus een extra lichtbron toevoegen in de vorm van je flitser. Je kan dit doen met de flitser op de camera, maar als je de beschikking hebt over een externe flitser (Zoals ik, met nogmaals dank aan mijn verjaardagsgasten van vorig jaar voor hun geldelijke bijdrage :-) ) dan kun je wat meer spelen met de richting van het licht.

Bij dit portret van Johan heb ik de flitser links van de camera gezet, zodat de schaduw die op zijn gezicht viel opgeheven werd. (er is nog een kleine overgang te zien) De flitser op vol vermogen (geloof me, dat is veel) en net buiten het beeld, dus heel dicht op zijn gezicht, zonder diffuser wat aangeeft dat het vandaag een zeer zonnige dag was. Door het gebruik van de flitser is meteen de achtergrond wat donkerder geworden, waardoor de nadruk meer op het gezicht komt te liggen.

Hoewel ik nog steeds vind dat de mooiste foto’s over het algemeen met natuurlijk licht gemaakt worden, vind ik het wel leuk om met dit soort dingen te spelen om het onder de knie te krijgen.

flitsen en zonlicht

10 jaar

Zoals al eerder vermeld waren mijn wederhelft Johan en ik deze week 10 jaar getrouwd. Omdat ik op de grote dag zelf geen zin had om een taart aan te snijden die ik dan niet op kon eten, toendertijd was mijn melkintolerantie wat heftiger dan tegenwoordig, leek het mij leuk om deze gelegenheid te gebruiken om dit alsnog te doen. Indertijd had mijn vader in een creatieve bui wel een “bruidssalade” gemaakt, die Johan en ik samen aangeschept hebben. Het bruidspaartje hebben we toen bewaard, dat kon nu dus bovenop mijn zelfgemaakte creatie. bruidstaart

Het vinden van de vloedselkleurstof was nog een hele klus, maar dankzij de wondere wereld van het wereld wijde web heb ik het nog net op tijd kunnen bestellen.

Omdat het lastig is om van jezelf foto’s te maken op zo’n moment, heeft collegafotograaf Bas deze foto’s gemaakt:het bruidspaar

hapje