I trashed the dress!!!

Er zijn van die dingen die je graag wil, maar niet altijd kunnen… Zo wilde bruid Monica (zie de post “Oh dokter!“) en bruidegom Klaas graag nog foto’s maken op het strand en op de hooizolder bij Monica thuis. Geen dingen die je tijdens de fotosessie op de trouwdag zelf makkelijk “even” doet. Strand: dik uur rijden. Hooizolder: Oud houten laddertje….
Dus…
Een week later: Je doet gewoon weer je trouwjurk aan, hijst je in je trouwpak en tadaaaa je maakt lekker nog de foto’s die je graag wil hebben! Je hoeft niet bang te zijn dat je ergens te laat voor bent (ja, behalve voor de zonsondergang..) geen angst voor vlekken/scheurtjes (want die zitten er toch al in!) en geen zenuwen voor wat nog gaat komen (want dat is al geweest). We hadden heel wat bekijks op het strand en het bruidspaar werd van alle kanten gefeliciteerd. Het feit dat ze ook echt te water gingen was voor veel mensen wel verrassend, gezien het kleine publiek dat zich op het strand verzamelde en de diverse compactcamera’s die tevoorschijn werden gehaald. Het resultaat mag er zijn! Een aantal foto’s die ik nog graag op de dag zelf had willen doen gingen in de herhaling wel door en een aantal unieke plaatjes met zonsondergang…. I trashed this dress, who’s next??? :-)

Oh, dokter!

Het is vrijdag 22 augustus. Vandaag gaan Monica en Klaas elkaar het ja-woord geven! Het is nog rustig in huize de Groot in Molenaarsgraaf…. Bruid Monica wordt gekapt en opgemaakt en voor de eerste keer die dag (en zeker niet de laatste) horen de aanwezigen haar favoriete uitroep: “Oh, dokter!!” We zullen het die dag nog veel horen. Vertaal “Oh, dokter” met “Tsjonge”, “Nou, nou”, “Oh, ja!” en je het het goeie gevoel te pakken.

Gelukkig was het ‘s ochtends redelijk droog en konden er buiten rond de boerderij foto’s gemaakt worden.

oh, dokter!

oh, dokter!

Bruidegom Klaas is zeeman en wilde graag ook op een scheepswerf foto’s gaan maken. Hij had daar een poosje gewerkt en had zodoende genoeg contacten om er binnen te komen. Na wat Poolse arbeiders gecharterd te hebben, konden we de “vonk” tussen Klaas en Monica letterlijk zien overspringen :-) .

De vonk slaat over

De vonk slaat over

Het was wel een dag met voor mij wat hobbels en bobbels. Problemen met het digitaal doorsturen van het fotobestand voor het bedankje dat ‘s avonds meegegeven moest worden, bijna een geheel foute bestelling daarvan door een niet al te snuggere medewerkster bij de afdrukcentrale (nee ik wil geen 250 keer een foto van 20×30 bestellen!!!!), kleine schade aan mijn materiaal en een behoorlijk nat pak door een erg malse regenbui na het gemeentehuis. Gelukkig zijn alle problemen er om opgelost te worden en waren er heel wat hulpvaardige mensen die voor mij wat wilden dragen/vasthouden/regelen/etc.

Het bruidspaar zelf was gelukkig ook niet snel uit het veld geslagen. Als je niet met de geplande BMW Z4 bij de kerk aankomt maar in een blauwe Opel Astra omdat iemand de sleutels in zijn zak heeft laten zitten en even zijn kleintje bij de oppas aan het brengen is en daardoor je dus ook de ringen niet bij je hebt want die liggen achter in diezelfde Z4 en je dan nog steeds kan lachen, dan zeg ik dat je behoorlijk onverstoorbaar bent.

De grootste klus voor mij gaat nu beginnen: Het uitzoeken en bewerken van de albumfoto’s. Oh, dokter……

zonsondergang achtergrondje

Je kent ze vast wel, die achtergrondjes op rol of doek die een zonsondergang uitbeelden. Vooral in de jaren zeventig/tachtig (ja, van de vorige eeuw) mateloos populair bij fotografen om heel “natuurlijke” portretfoto’s te maken. (Ook verkrijgbaar in de uitvoering:”tropisch eiland” )

Toch zijn zonsondergangen natuurlijk juist heel mooi. Maar hoe maak je daar gebruik van bij het maken van een portret… Als je een foto maakt is de lucht waarschijnlijk mooi van kleur, maar je onderwerp onherkenbaar door tegenlicht. Als je gaat overbelichten is je onderwerp mooi, maar zie je weer geen zonsondergang meer. Uiteraard zijn er meer mensen die dit ondervonden hebben en natuurlijk daar ook oplossingen voor gevonden hebben. Vrijdagavond togen we, zoals inmiddels al een aantal jaren de gewoonte is, naar het vuurwerkfestival in Scheveningen. Uiteraard een uitgelezen gelegenheid om te hobby’en (ook omdat we er meestal ruim vantevoren aanwezig zijn) Ik ben niet zover gegaan dat ik met flitser en paraplu aan de gang gegaan ben, maar met de flitser aan een kabeltje en het tupperwaredoosje erop voelde ik me toch al heel wat…

Het lukte aardig, al veranderen de omstandigheden zo snel dat je bijna geen twee foto’s achter elkaar kan maken zonder dat je je instellingen moet wijzigen. Het vuurwerk was mooi, het weer was goed… we zijn er volgend jaar weer!

Een matroosje op een scheepswerf

Ghislaine is hier in een van haar favoriete jurken gekleed op een scheepswerf te bewonderen. Vaak wordt een foto al veel interessanter door het onderwerp niet precies in het midden te plaatsen, maar juist links/rechts/onder/boven…. Bij de meeste camera’s kun je dit vrij makkelijk bereiken door het ontspanknopje “half” in te drukken, zodat je scherpstelt op het onderwerp en daarna de camera naar de gewenste positie te brengen. Ghislaine leest mee terwij ik dit typ en van haar moet ik er wel bijzetten dat ze later zeemeermin wil worden.

Brooddoosje deel 2 en misverstandje

Om het licht van mijn flitser te verzachten gebruik ik over het algemeen een Stofen-Omnibounce ook wel “brooddoosje” genoemd. Omdat ik dat niet altijd afdoende vind (het licht wordt onvoldoende verspreid bij direct/recht naar voren flitsen), was ik weer eens aan het hobby’en geslagen. Een klein diepvriesbewaardoosje bleek een bijna perfect hulpmiddel om een andere techniek uit te proberen. Inspiratie hiervoor is op internet overal te vinden.

Tijdens een bruiloft die ik afgelopen vrijdag (8-8-2008) samen met Bas gefotografeerd heb, vond ik het tijdens een informeel hapje/drankje tijd om mijn nieuwbakken hulpmiddel uit te proberen.

Hier een foto die Bas maakte tijdens het voorbereidingsrondje:

ohne dome

aanwezig licht

Zoals te zien is, is het aanwezige licht te weinig om goeie foto’s te maken. De hier nog aanstaande bruid is onherkenbaar door bewegingsonschepte. Als je hier zonder flitser zou gaan fotograferen moet je waarschijnlijk de gasten vragen om allemaal tegelijk stil te zitten….

diy lightsphere dome

met diy lightsphere dome

Met het diepvriesdoosje op mijn flitser geschoven kreeg ik dit resultaat. Ok, misschien minder sfeervol, maar voor het vastleggen van de gebeurtenis en de gasten heel goed bruikbaar!

Nou is zo’n diepvriesdoosje natuurlijk niet echt herkenbaar als zijnde een flitserhulpmiddel. Toen ik aankwam bij de feestlocatie stond ik nog even met een paar gasten van het bruidspaar, die ik eerder die dag al ontmoet had, te praten toen de baas van het etablissement naar buiten kwam stuiven:

“DAT WIL IK HIER NIET HEBBEN!”

Pardon?

“DAT WIL IK HIER NIET HEBBEN!!!”

Een aantal gedachten raceten op dat moment door mijn hoofd:

1 Hij maakt een grapje

2 Hij denkt dat ik loslopend foto’s aan het maken ben en wil dat niet.

3 ??????

Dus ik zeg met een heel verbaasd gezicht: “Sorry?” De beste man begint daarna op zijn oren te wijzen en in een soort peutertaaltje te praten: “JIJ MIJ WEL BEGRIJPEN!!” Op dat moment besef ik me dat ik met twee enorme tassen om mijn nek die niet direct als fototas herkenbaar zijn en een klein plastic bakje in mijn hand op zijn terras begeef…….. Zou ie soms denken…….. Na onder grote hilariteit van de aanwezige gasten uitgeroepen te hebben dat ik bij de trouwerij hoor en nog wat foto’s kom maken, bleek inderdaad dat de waard mij aan had gezien voor een verkoper van allerlei knipperbeestjes en lightsticks. Ik kreeg een ietwat zweterige arm om mij heen en uitgebreide excuses. Het had wel indruk gemaakt… bij mijn vertrek werd mij door diverse feestgangers nog wel op het hart gedrukt dat ik me maar moest houden bij fotograferen en niet zomaar moest gaan verkopen op terrasjes… :-)