Aantal jaren geleden liep ik Dirk tegen het lijf op een bruiloft. Nou is dat niet zo heel moeilijk, je kunt niet echt om hem heen. Hij was door een bruidspaar waar ik de trouwfoto’s van ging maken gevraagd om de dag op video vast te leggen. Het klikte gelukkig gelijk tussen ons en zo af en toe gaat hij met mij mee op pad om het een en ander op film vast te leggen. Omdat hij (minstens) een kop of twee groter is dan ik, gaat dat altijd heel goed, hij filmt gewoon over me heen… En hij draagt mijn tas! Nou, hoe luxe wil je het hebben als fotograaf.

Dirk is met veel enthousiasme betrokken bij de Truckpulling. Zijn “kindje” heet Rocking Horse. Hobbelpaardje dus eigenlijk. Samen met een vast clubje enthousiastelingen steken ze ziel en zaligheid in het gevaarte. Dirk is er vooral om de sponsoren bij elkaar te rammelen en het een en ander te “regelen”. Met zijn vlotte babbel geen probleem.

Al een aantal keer had Dirk gevraagd of ik niet een keertje foto’s wilde komen maken bij een wedstrijd. Nu is Truckpulling kijken nou niet iets wat heel hoog op mijn lijstje staat van favoriete tijdsbestedingen, maar als mensen enthousiast over iets zijn is het niet moeilijk om er een keertje tijd voor uit te trekken.

Vandaag was de “thuiswedstrijd” voor de Rocking Horse mannen, in Nederhemert. Leuk detail was dat de ploeg vandaag gefilmd werd door RTL7, had Dirk even “geregeld”.
Het werd nog aardig spannend. Bij de eerste kwalificatieronde haalde de Rocking Horse geen “full pull” waardoor ze zich niet meteen voor de wedstrijd plaatsten. Er werd nog het een en ander opengeschroefd en op een gegeven moment zagen we de wagen wegrijden van het terrein. Paniek! Wat was er aan de hand! Diverse mobieltjes werden tevoorschijn gehaald, maar gelukkig bleek het alleen te gaan om een helpende hand die werd toegestoken bij het afstellen van de motor. De tweede run leverde wel het juiste resultaat op en de wagen mocht zich in de wedstrijd gaan mengen. Na een tweede full pull waarmee ze de “superpull” hadden bereikt ben ik naar huis gegaan, ik vond het welletjes.
Zal morgen eens op de  website kijken hoe het ze verder is vergaan. Op zondag 12 juni wordt in RTL Transportwereld uitgebreid aandacht besteed aan deze wedstrijd en het Rocking Horse team.

Vind je Truckpulling wel helemaal het einde, dan kun je je inschrijven voor de Nieuwsbrief en krijg je af en toe een mailtje met voor mij onbegrijpelijke teksten als: “Na thuiskomst van de demo wedstrijd in Nieuw Vennep, waarbij we opmerkten dat 1 turbo achterbleef bij de andere, hebben we meteen het carter opengeschroefd en tot onze schrik zagen we dat de lagerschalen van het hoofdlager van de krukas ovaal waren geworden.”

Wil je een tas om de hele dag met je camera op pad te gaan in de bergen, dan kun je dit artikel overslaan: RosagBags zijn niet ontworpen om urenlang mee rond te lopen. Maar waarvoor dan wel?

De dames zijn in fotografieland sterk in opkomst. Bij workshops, cursussen en overal op internet zie je steeds meer vrouwen die zich met veel succes met fotografie bezig houden. En daarmee is er ook een vraag ontstaan naar producten die meer aan onze wensen voldoen.

Een paar jaar geleden was Jill-E voor zover ik weet het eerste merk dat zich specifiek op de vrouwelijke fotograaf als doelgroep richtte. Bij het Strobistfestival zag ik dat ook BlackRapid de dames als afzetmarkt heeft ontdekt en een speciale damescamerariem ontwikkeld. En nu is er dan de  RosaBag… Made in Holland.

De tas heeft een traditionele foto-indeling met verplaatsbare tussenschotten. Je kunt er een body met lens, twee extra lenzen of een extra lens en flitser in kwijt. Daarnaast is er een vak met rits om spulletjes zoals je portemonnee, sleutels en andere noodzakelijkheden in mee te nemen.

Je draagt de tas of aan de twee lange hengsels of aan de schouderriem.
Het dragen aan de schouderriem vond ik niet bijzonder prettig. Mijn camera is redelijk zwaar en ik had het gevoel dat de riem meeveerde. Aan de lange hengsels draagt de tas prettiger.

Wanneer zou je de tas gaan gebruiken?
Je gaat een shoot doen op locatie, je gaat naar een feest en wil graag op onopvallende en stijlvolle manier je camera meenemen, je wil gewoon altijd en overal je camera bij je hebben zonder met meerdere tassen te hoeven zeulen. De tas ziet er niet uit als een traditionele fototas en daar zijn er nog niet veel van te vinden of alleen voor een vrij belachelijke prijs in het buitenland te bestellen..

Ik heb de tas een paar keer aan andere damesfotografen laten zien en iedereen is zeer enthousiast. De tas ziet er netjes afgewerkt uit en maakt een degelijke indruk.

Conclusie
De RosaBag zal veel dames aanspreken -mijzelf niet uitgezonderd- en de prijs/kwaliteit verhouding vind ik zeker in orde. Het is een leukere manier om je camera mee te nemen dan de standaard fototassen die je overal ziet. Je kunt er aardig wat spullen in kwijt en je hebt niet het gevoel met een enorme cameratas rond te lopen.

De RosaBag is verkrijgbaar in drie kleuren; Donna in zwart, Sophia in rood en vanaf voorjaar 2011 Olivia in limegroen. De tas kost 97 euro, 102 euro inclusief verzendkosten. Als slogan staat op de website staat functioneel, stijlvol en onderscheidend en dat willen we natuurlijk allemaal graag! Leuk detail is dat de tassen gemaakt worden door sociale werkplaats Vixia.

Schrijf je voor het eind van november 2010 in voor de Have a Rosa nieuwsbrief en maak kans op deze tas!

Elja Trum -drijvende kracht achter de website Photofacts- wil met deze website de keuze voor nieuwe apparatuur voor fotografen en andere foto-enthousiasten makkelijker maken.

Insteek is dat iedereen die dat wil zijn ervaringen met een bepaald product hier kwijt kan. Het is een interactieve website -net als een wiki- waarbij hopelijk veel mensen  het leuk zullen vinden om ermee aan de slag te gaan.

Succes van de website zal dus staan of vallen met het enthousiasme van de lezers over hun eigen camera en andere apparatuur.

Ben je heel tevreden met je eigen camera of juist niet? Zoek je informatie over de lens die je op het oog hebt?  Neem dan eens een kijkje op de website en vertel anderen over je ervaringen!

Create your own video slideshow at animoto.com.

Bij deze foto heb ik de bladeren van een treurwilg gebruikt om het flitslicht te filteren en heb ik er bij deze foto voor gekozen om de flitser in beeld te nemen, zodat er een soort ster van licht ontstaat, maar je de gezichten nog goed kan zien.

Het is best lastig om dit effect goed te krijgen, je hebt gauw teveel licht in beeld, zoals bijvoorbeeld bij deze foto enigszins het geval is:

Bij deze foto staat de flitser wat lager opgesteld, zodat hij achter de ruggen van de modellen verdwijnt.

Het was een gezellige avond met twee zeer gewillige modellen, bedankt meiden!

Een aantal maanden geleden had ik een paar leuke ideeën voor zwangerschapsfoto’s. Nou heb je niet een twee drie een zwangere buik voorhanden dus deed ik via Twitter een oproepje voor een “TFP”-model (Time for Photo’s/Pictures). Fieke (toen net 12 weken zwanger) reageerde via via op mijn oproepje en we spraken af dat we in augustus foto’s zouden maken.

Ik had hele wilde plannen om dingen op de buik te gaan plakken/schilderen, maar geinspireerd door foto’s zoals deze: Captured by Carrie en Baby as Art besloot ik last-minute mijn plannen te veranderen en op locatie te gaan fotograferen.

Een locatie waar ik heel goed bekend mee ben is het Almbos in Giessen. Jarenlang woonde ik tegenover de ingang van het park en heb er menig uurtje doorgebracht. Voordeel van het goed kennen van een locatie is dat je de mogelijkheden ervan kent en minder tijd kwijt bent met het speuren naar een leuk plaatje. Gister kwam ik erachter dat zelfs zo’n overbekende locatie nieuwe inspiratie kan geven als je er met een nieuw idee naartoe gaat.

De laatste tijd begin ik steeds handiger te worden in het werken met losse flitsers.

Voor wie bekend is in het Almbos: Het laantje langs de “bergjes”.

Een zijpaadje van dit pad bood de mogelijkheid om mijn flitser verdekt op te stellen, iets waar ik eerder nog nooit aan gedacht had. Het licht aan het eind van dit pad geeft de achtergrond net een wat interessantere touch dan wanneer er alleen groen achter haar geweest zou zijn.

Om haar buik nog wat meer te accentueren zetten ik een tweede flitser schuin achter haar zodat je een lichtrandje of “rim” licht op haar buik krijgt.

In het park staan een aantal oude appelbomen. Die heb ik al vaker gebruikt bij het maken van foto’s, maar het blijft een zeer geschikte manier om iemand te laten poseren:

Als laatste wilde ik de kromme bomen gebruiken als een omlijsting voor Fieke:

Inmiddels was het aardig afgekoeld en behoorlijk donker aan het worden dus gingen we terug naar de studio. Van mijn wilde plan om muisjes op haar buik te plakken kwam niks terecht. Ik heb hier waarschijnlijk toch echt wat meer specialistische huidlijm voor nodig.

In de studio maakten we nog wat algemenere foto’s:

Mijn nieuwe zwarte achtergrondrol (sorry voor degenen die voor groen, paars of geel gestemd hebben.. ) deed goeie dienst en dit sfeervolle portret was een van de resultaten.

Een andere hoek dan van voren geeft bij “buikfoto’s” vaak ook hele mooie resultaten:

Ik wil Fieke en Alwin erg bedanken voor hun tijd (het was wel een heel lange avond al met al..) en wens ze alle goeds voor de komende tijd.

Ze is ons hartje, ons liefje, ons schatje, ons hartendiefje. Ghislaine is al groot, Ghislaine is al 6!

Na een wat moeizame start die bijna zesenhalf jaar geleden -Haar komst was zeer gewenst, maar had een medisch duwtje in de goede richting nodig en haar voedselallergie gecombineerd met mijn herstel van een keizersnee maakten de eerste maanden er niet makkelijker op- is ze uitgegroeid tot een prachtig meisje, met een steevast goed humeur en een lief karakter. Ze is gevoelig, soms wat angstig, altijd bereid om te helpen en altijd in voor een goed gesprek.

Ik ben heel blij dat ik een dochter heb. We hebben tijdens de zwangerschap de verrassing, ook voor onszelf, tot het eind bewaard, maar ik hoopte wel stiekem dat het een meisje zou zijn. Het geboortekaartje dat we uitzochten voor haar vond ik leuker dan het jongenskaartje, de meisjeskleertjes die ik in de winkels zag liggen leken me veel leuker om te kopen dan de jongensspullen etc etc.

Op haar geboortekaartje stonden klaprozen. Dat had geen speciale betekenis, alleen dat we het een mooi kaartje vonden en dat ik klaprozen leuke bloemen vind.

Een van Ghislaines meest favoriete bezigheden is dansen. Ze hoeft maar een muziekje te horen en ze gaat los. Sinds haar derde ziet ze op balletles en vorige week mocht ze van de juf samen met haar balletvriendin Cato naar de volgende groep! Maar…. dat is een streetdance/jazzballet groep! Haar tot dan toe favoriete dansoutfit van pakje en tutu voldeed ineens niet meer: “Die grote meiden hebben allemaal zo’n dansbroekje aan en een shirt!”
Oh jee… uit de toon vallen is zo’n eerste les in een nieuwe groep natuurlijk ook geen optie. Omdat ik het kopen van meisjeskleren nog steeds niet zat ben en we graag samen shoppen dan maar gelijk een nieuw danssetje aangeschaft. Ik moest wel even slikken… die tutu staat zo leuk! Bij geen van haar baby-, peuter -, kleuterattributen heb ik moeite gehad met het afscheid nemen ervan. Kinderwagen ging gelijk in de uitleen, babybadje gaat ook van de een naar de ander maar hier had ik het even moeilijk mee! Kleine meisjes worden groot…

Om het afscheid iets makkelijker te maken -ik ben trouwens de enige die er last van heeft - dan maar een leuke fotosessie.

Afscheid van een tutu….

Om vast wat in de stemming te komen en om me de stijl wat eigen te maken deed ik een uitnodiging via Hyves en Twitter voor modellen. De term “any age, any size” sprak blijkbaar aan en ik kreeg meer aanmeldingen dan ik tijd had deze week. Met drie dames plande ik een afspraak en kon ik helemaal los met visagie en belichting.
Ik had me wat voorbereid door diverse tijdschriften door te bladeren (Elle, Red etc.) .

DE aanschaf van deze week was een Bestron mega vloerventilator -€ 45,- in de aanbieding bij de Fixet- : Wat leuk dat wapperend haar! En mijn pas aangeschafte beautydish met grid doet het bij deze vorm van fotografie toch wel erg lekker…

Wat zeker nog een leerpunt is, is om het model genoeg verschillende poses aan te laten nemen. Niet iedereen is even vrij voor de camera. Ook hierover zijn natuurlijk weer ettelijke filmpjes op Youtube te vinden (zoek op “learn to pose” “model posing” etc) waar je zeker je voordeel mee kan doen.

Ik vond het erg leuk om te doen en hopelijk vinden Sylvia, Tamara en Suzan het ook leuk en hebben ze er wat leuke plaatjes aan overgehouden!

In de loop van de week had ik nog even contact met de opdrachtgever en bleek dat er ook een badscene gepland stond! Hoe gingen we dat oplossen… Gelukkig heb ik een redelijk ruime badkamer dus die maar ter beschikking gesteld.

In een eerdere editie van het blad stond een foto van een BN’er die gekleed in bad zat. Het was de bedoeling om deze na te maken. VAL (Voice Activated Lightstand) Johan hield een flitser op een statief via het balkon voor het badkamerraam om een wat mysterieuze belichting te krijgen. Met een reflectiescherm -dat ik nog net met een knie en een elleboog kon richten- zorgde ik voor extra licht op de gezichten. Voor de tweede foto heb ik de flitser vrij eenvoudig via het plafond laten bouncen. In de badkamer wel even de halogeenspotjes uitgedaan om gemengd licht te voorkomen.

In een blad horen natuurlijk ook advertenties, bij deze dus eentje voor TicTac en eentje voor Neutral .