In september 2009 maakte ik van onze vrienden Bas en Marijke foto’s. Ze verwachtten toen hun eerste kindje. Owen werd op 6 november geboren en vandaag had ik hen voor het eerst met z’n drietjes voor de camera.
Het leek me leuk om een van de meer geslaagde foto’s in de herhaling te doen, maar nu met een zichtbare Owen .
Hij is niet helemaal precies hetzelfde geworden, maar de sfeer van beide foto’s is aardig gelijk.
Zo aan het begin van het nieuwe jaar is het een mooi moment om je eens te bezinnen op nieuwe mogelijkheden. Misschien wil je je in 2010 gaan wagen aan een bruidreportage! Als je enthousiast bezig bent met fotografie zal het je misschien al een keer gevraagd zijn of zou je het graag eens doen.
Een mooi beginpunt is dan je te verdiepen in wat er komt kijken bij het vastleggen van wat voor veel mensen toch een van de mooiste dagen van hun leven zal worden. Op Photofacts zijn al diverseleukeartikelen over dit onderwerp geschreven.
Waar ik heel wat van opgestoken heb is het (Engelstalige) boek: The Complete Guide to Professional Wedding Photography van Damien Lovegrove. Naast het internet als enorme bron van informatie en inspiratie voor trouwfotografie, is dit boek een echte aanrader voor iedereen die zich met professionele bruidsfotografie bezighoud of dat wil gaan doen.
Het boek behandelt een aantal thema’s. Zo komen de verschillende stijlen van fotografie aan bod. Ga je voor traditioneel of reportagestijl? Of heb je je eigen stijl? Hierbij komt het er vooral op neer dat het moet ‘klikken’ met het bruidspaar.
Natuurlijk ben je ook afhankelijk van technische mogelijkheden. De schrijver raadt aan om mee te gaan met de tijd en niet te blijven hangen in wat je weet of kent. Maak ook een slideshow of internetpagina voor het bruidspaar. Een geweldige tip die ik uit dit boek gehaald heb is om zoveel mogelijk hetzelfde diafragma te gebruiken. Zo krijg je een mooi eenduidig beeld op de foto’s.
Basisuitrusting, trends, licht; het wordt met prachtige voorbeelden uitgelegd. Een groot gedeelte van het boek gaat ook over het plannen van de dag, de workflow en het eindproduct. Er is ook aandacht voor het marketing-gedeelte en hoe stel je een prijs vast. Dit is in onze ‘crisis’-tijd misschien inmiddels een wat achterhaald verhaal, maar toch goed om eens te lezen.
De toon van het boek is soms wel wat ‘kijk-eens-hoe-goed-ik-ben’-erig, maar verder makkelijk leesbaar. De schrijver van het boek fotografeert samen met zijn vrouw. Nu heeft niet iedereen een foto-enthousiaste of -getalenteerde partner maar ga zeker de eerste keer niet alleen op pad. Je kent vast iemand waar je graag samen mee fotografeert en twee zien meer dan een!
Naast het lezen van dit boek kun je je laten inspireren door de talloze enorm getalenteerde trouwfotografen die op het internet te vinden zijn. Een van mijn favorieten is Jennifer Hughes.
Wie heeft/maakt ze niet? Foto’s van je … (vul in: zoon, dochter, neefje, nichtje, vriend, vriendin, zelf) op zo’n paddenstoel in de Efteling?
Ghislaine sloeg afgelopen weekend een beetje door.. Bij elke paddenstoel moest er geposeerd worden. Ach ja…
Het was erg druk, waar we met onze sprookjesprinses niet zo heel veel last van hadden gelukkig. Leuke bijkomstigheid was dat het park tot 20.00 uur openbleef! En over sprookjesachtig gesproken:
Het is een grapje dat ik (waarschijnlijk te) vaak maak. Maar het klopt wel, ik ben op zee ontstaan. Toen mijn ouders trouwden werkte mijn vader -al vanaf zijn zeventiende- op koopvaardijschepen. “Grote vaart”. Wat in die tijd betekende: zes maanden op, drie maanden af. Mijn moeder was na hun huwelijksdag met mijn vader meegegaan op een flinke reis: Zuid-Afrika, Australie, Japan. Ergens onderweg kwam ik in het vooruitzicht, wat veel mensen niet verwacht hadden, mijn moeder was tenslotte al 41…
Tot ongeveer mijn zevende heeft mijn vader het varen als beroep gehad. Ik heb dus nog wel het een en ander aan herinneringen uit die tijd. Gekke dingen, kleine dingen. Wat voor zeil er op de brug lag (zwarte noppen) en dat mijn vader me optilde om op de radar te kunnen kijken. Maar ook de geuren, het verwachtingsvolle gevoel dat je had als je in een haven kwam en die ene orkaan waar we in verzeild raakten….
Vandaag was ik voor het eerst sinds heel lange tijd in de haven van Rotterdam. Aangetrouwde neef Klaas , van wie ik vorig jaar de trouwreportage en trash-the-dress mocht doen, had bij mij een camera besteld en zei uit de grap: “We zijn maandag en dinsdag in Rotterdam, kom je’m even brengen?” Nou…. Ik wist dat ik mijn vader er een groot plezier mee zou doen en aangezien we een groot gedeelte van onze verhuizing en verbouwing aan zijn inspanningen te danken hebben leek het me een leuk plan. Hem gelukkig ook en we hadden dan ook bijna een schoolreisjesgevoel toen we vanmorgen vertrokken.
We troffen het. Het schip was heerlijk moeilijk bereikbaar (scheef ijzeren trapje en een heuse touwladder) en er werd net gelost. Mijn vader kon het niet laten het een en ander aan herinneringen op te halen en toen we na zo’n anderhalf uur en een rondleiding over het schip weer vertrokken sloot hij af met de woorden: “Want ik draag de koopvaardij nog steeds een warm hart toe!”
Het blijft trekken, de zee, boten… en het is natuurlijk altijd een leuke fotogelegenheid!
Hier een paar stapjes op het “strobist” pad. Met de aanschaf van een Cactus-set (een draadloze zender en ontvanger voor je opzetflitser) gaan er weer heel nieuwe deuren open!
Hier wat oefendingetjes….
Een flitser op 1/8 vemogen linkerkant van de camera. Een flitser op 1/16 rechterkant camera voor wat vullicht.
Afgelopen zaterdag 12 september was de opening van de studio. We hadden aardig wat uitnodigingen verstuurd, maar het is natuurlijk toch altijd maar de vraag of mensen daadwerkelijk de moeite nemen om al dan niet speciaal voor jou te komen kijken. Nou, ik had me geen zorgen hoeven maken, de eerste gasten stonden al een half uur voor openingstijd voor de deur (aarghh) en daarna was het de hele dag door druk. Veel familie en vrienden die langs kwamen, maar ook buren, oud-collega’s, vage kennissen en wildvreemden heb ik voorbij zien komen.
Om het “zo, dit is het dan”-effect te voorkomen had ik wat modellen gecharterd om de gasten de studio in actie te kunnen laten zien. De dames moesten wel veel geduld hebben, meer dan eens gingen ze een poosje in de wacht om even deze en gene te begroeten en een praatje te maken.Bij deze Heleen, Lianne en Carmen heel erg bedankt voor hun bijdrage aan deze dag.
Daarna hebben we nog gezellig een poosje in de tuin geborreld met vrienden en familie. De dag is in mijn gevoel voorbij gevlogen en ik ben supervereerd dat iedereen de moeite heeft genomen om langs te komen! We schatten dat er toch ergens richting de honderd mensen zijn geweest en zo aan de bloemenzee hier in huis te zien kan dat aardig kloppen!
De dag heeft in elk geval al een aantal nieuwe opdrachten opgeleverd, dus dat is sowieso mooi meegenomen .
Nog voor de rommel opgeruimd was heb ik de studio alweer gebruikt om van goeie vrienden Bas en Marijke foto’s te maken. Zij verwachten eind volgende maand hun eerste kindje en wilden graag wat buikfoto’s. Mijn ambities op het fotovlak zijn in grote mate aangewakkerd door het feit dat Bas mij een aantal jaren geleden vroeg om samen met hem een trouwreportage te fotograferen. Ik fotografeerde al heel lang, maar nog niet zo vaak in opdracht. Na die ene dag was ik verkocht en heb daarna heel wat inspanningen verricht om die ambitie waar te maken. Met nu als resultaat de studio. Het was dus eigenlijk wel gepast dat ik de studio officieel inwijdde met het maken van foto’s van hem en zijn vriendin. (Al valt het nog niet mee om van een andere foto-enthousiast foto’s te maken, maar dat terzijde )
Alle foto’s van de voorstelling van 14 juni jl verzameld in een boek. Wil je een boekje met de foto’s van jouw dansen (zonder fotonummers) bestellen, neem dan even contact op.
We zijn de afgelopen maanden heel druk bezig geweest in ons nieuwe huis. Inmiddels is het bewoonbaar, hebben we weer warm water en een keuken (oh, blissss) alleen nog geen combinatie van die twee (warm water in de keuken) en zijn we ook in de studio een heel eind op weg.
Een mooi moment voor wat Johan noemde een “friendly user test” oftwel: Nodig je vrienden uit om het resultaat te komen bekijken.
Om de nu nog maagdelijk witte wanden in ons huis wat meer aan te kleden willen we beginnen met een “Wall of Fame”. Onze familie en vrienden vereeuwigen en ergens een muurtje vullen met de foto’s. Het idee hadden we al veel langer, maar het was er nooit van gekomen. Omdat ik inmiddels al wel de studio-apparatuur bezit was het ook wat makkelijker te realiseren. We overvielen sommigen er nogal mee, maar uiteindelijk vonden de meesten het toch wel leuk om even als model te fungeren.
Hier een drieluikje van goeie vrienden R en E.
Voor diegenen die er gister niet waren: Je bent bij deze dus gewaarschuwd .
.
